Nicole de Dulk – Op de weg terug!

maart 12, 2018

Na een aantal jaren zonder blessureleed moest ik er in September 2017 toch aan geloven. Door mijn dwarslaesie ben ik volledig verlamd vanaf de borst en heb ik dit wondje dat zich onder mijn zitbeenknobbel vormde niet gevoeld. Eigenlijk gaat het terug naar Rio 2016 want daar is het wondje ontstaan maar na enkele maanden is het genezen zonder al te veel problemen. Maar nu was ik klos. Het resultaat van de echo was een gangenstelsel onder de huid van 4 gangen die 9 cm lang waren. Dit werd bekend net voor het EK in Goteborg 2017 dus ik dacht als het er nu al zolang zit dan wacht het maar tot na het EK. Zo gezegd zo gedaan, met een minder blije arts dat wel. Toen ik terugkwam met 2x zilver kon ze wel weer lachen.

Na het EK ben ik geopereerd en hebben ze 3 gangen dicht kunnen maken maar 1 niet. Dus moest ik op bedrust. Door mijn handicap is de doorbloeding ook niet zo goed dus werd er een vacuumpomp aangesloten die alles 24u per dag deed rondpompen. De wond was schoon werd wel iets kleiner maar echt juichen konden we niet. De 10 dagen die me gezegd werden zijn 4 maanden geworden!!! 4 maanden in mijn slaapkamer geleefd: het was mijn douche, mijn woonkamer, we aten op bed, visite kwam in de slaapkamer en ik lag daar maar. Gelukkig hebben vrienden en familie me erg gesteund in deze tijd.

Maar de paarden dan zal je denken? Ja die miste ik enorm. Maar ik wist dat ze in hele goede handen waren bij mijn trainster en bijna dagelijks stuurde ze wel filmpjes. Ze zagen er top uit dus daar hoefde ik me gelukkig niet druk om te maken. 1x ben ik stiekem even gaan knuffelen en was blij dat ze naar mij hinnikte en een dikke knuffel gaven.
Terwijl ik dit nu schrijf begin maart lig ik op bed. Ik heb afgelopen donderdag een wedstrijd gereden op Indoor Brabant met Wally en dat betekent dat ik de dagen erna op rust moet. Ik ben er al bijna aan gewend helaas. Het nu een kwestie van plannen en kijken wat mijn lichaam aan kan. Doordat mijn lichaam zo hard moet werken vanwege de wond kan ik ook nog geen fitness doen.

Ik ben dus zeker niet in topvorm maar het paardrijden gaat gelukkig goed doordat ze er top bij staan en me dat niet teveel energie kost. Begin April gaan we naar Frankrijk op internationale wedstrijd en hoop ik toch echt dat ik kan zeggen dat mijn wond dicht is. Tot die tijd is het af en toe rijden en vooral rust nemen. Maar we genieten van alles en zien het zeker positief in. We komen terug en ik hoop met een knal!!

www.nicoledendulk.com





Sticky

Post a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*